Extra's
Films om je vingers bij af te likken...
Heel af en toe verschijnt er een speelfilm waarin eten en drinken echte hoofdrollen toebedeeld krijgen. De spijzen en de dranken worden daarin vaak met zoveel passie en schoonheid in beeld gebracht dat het water echt uit de mond loopt. Films om je vingers bij af te likken....
Julie & Julia (2009, Verenigde Staten)
Julie & Julia verbindt twee levensverhalen met elkaar. Dat van kooklegende Julia Child en dat van de onzekere Julie Powell. Gedreven door de gedachte dat ze ook ergens goed in moet zijn, besluit Julie om in 365 dagen alle 524 recepten te koken uit het beroemde kookboek van Julia Child. Haar ervaringen beschrijft ze op haar webblog. Terwijl Julie in de weer gaat met de recepten, wordt uit de doeken gedaan hoe Julia’s oorspronkelijke kookboek eigenlijk tot stand kwam. Een vrolijke feel good movie om de vingers bij af te likken.
Ratatouille (2007, Verenigde Staten)
Ratatouille – afkomstig uit de keuken van Pixar Animation Studios - is de enige animatiefilm in het rijtje. Een heerlijke film voor jong en oud over rat Remy die ervan droomt een Parijse topkok te worden. Probleem! Mensen hebben doorgaans geen trek in een rat in de keuken. Toch groeit Remy, verborgen onder de koksmuts van slungelige Linguini, uit tot een leraar van formaat.
Waitress (2007, Verenigde Staten)
Ook Waitress van de Amerikaanse regisseur Adrienne Shelley bereikte helaas nooit de Nederlandse bioscopen. Het is het vertederende verhaal van de Amerikaanse serveerster Jenna. Haar manier om te ontsnappen aan haar vréselijke echtgenoot is door de meest heerlijke taarten te bakken, zoals de ‘I Hate My Husband Pie. You take bittersweet chocolate and don't sweeten it. You make it into a pudding and drown it in caramel...’ Na het zien van de film ren je onmiddellijk de keuken in om je eigen taart te bakken.
No Reservations (2007, Verenigde Staten)
No Reservations is een ode aan de liefde, het leven en lekker eten. Kate is een kille chef-kok in een voortreffelijke restaurant. Als haar zus verongelukt, moet ze opeens voor haar acht jaar oude nichtje Zoe zorgen. Bovendien krijgt concurrentie ze in de keuken van de kok Nick. Althans, zo ervaart ze dat. Klinkt het bekend? Dat kan, want deze film is een remake van de Duitse film Bella Martha (2001)
A Good Year (2006, Verenigde Staten)
De snoeiharde zakenman Max Skinner heeft net weer eens genadeloos toegeslagen als hij het bericht ontvang dat zijn oom Henry is overleden. Max denkt even naar de Provence te kunnen afreizen om de verkoop van het chateau dat hem is nagelaten snel te regelen. Maar zo eenvoudig gaat dat niet. Er bevinden zich een paar beren op de weg. Als de geur van het goede leven langzaam maar zeker to Max doordringt, komen ook de zoete herinneringen van vroeger weer naar boven. A Good Year is een ode aan liefde, eten en wijn. Kortom, het goede leven.
Sideways (2004, Verenigde Staten)
Een film die zich laat smaken als een goed gerijpte wijn. Dat is Sideways, een film die vooral wijn in het zonnetje zet. Vooral Californische wijn, want dat is de staat waar de mislukte schrijver Miles en diens vriend Jack een week lang doorheen trekken op zoek naar fijne wijnen en dito eten. En leuke vrouwen, tenminste als het aan Jack ligt.
Het is vrijwel onmogelijk om van het Oscarwinnende Sideways te genieten, zonder een flesje wijn open te trekken. Bijvoorkeur dan wel een Pinot Noir en geen Merlot. Cheers!
Bella Martha (2001, Duitsland)
Bella Martha is een ode aan de liefde, het leven en lekker eten. Martha is een kille chef-kok in een voortreffelijke restaurant. Als haar zus verongelukt, moet ze opeens voor haar acht jaar oude nichtje Lina zorgen. Bovendien krijgt concurrentie ze in de keuken van de Italiaanse kok Mario. Althans, zo ervaart ze dat. Klinkt het bekend? Dat kan, want Hollywood kon de verleiding niet weerstaan om er een remake van te maken. In No Reservations (2007) speelde Catherine Zeta-Jones de hoofdrol.
Dinner Rush (2000, Verenigde Staten)
Een verrassende smaaksensatie, zo kun je Dinner Rush best typeren. Wat een doorsnee actiefilm lijkt te zijn, ontwikkelt zich tot een spannend schouwspel. Het strijdtoneel is een populair restaurant in New York dat gerund wordt door de Italiaanse entrepeneur Louis Cropa wiens zoon in de keuken de ene na de andere culinaire verrassing maakt. Cropa’s restaurant wordt bezocht door types van diverse pluimage die opgaan in een wervelende finale. Dinner Rush bereikte nooit de Nederlandse bioscopen, maar laat na het zien zeker geen bittere smaak na.
Chocolat (2000, Verenigde Staten)
Vianne Rocher opent een chocolaterie in een klein burgerlijk dorpje in Frankrijk. Als de aanvankelijk aarzelende inwoners proeven van Vianne’s ongeëvenaarde cacaocadeautjes, doet dat hen al snel naar meer snakken. De dorpsbewoners ontdekken weer wat het leven te bieden heeft. Dit tot ongenoegen van burgemeester Paul de Reynauld.
Vianne Rocher: ‘And these are for your husband. Unrefined cacao nips from Guatemala, to awaken the passions.’
Yvette Marceau: ‘Psshh. You've obviously never met my husband.’
Vianne Rocher: ‘Well, you've obviously never tried these.’
Big Night (1996, Verenigde Staten)
Italianen staan internationaal bekend om hun liefde voor lekker eten. In de hartverwarmende film Big Night wordt dat op voortreffelijke wijze geïllustreerd. Primo en Secondo zijn twee Italiaanse broers die in de jaren 60 naar Amerika zijn gekomen om daar een restaurant te runnen. Maar bezoekers blijven weg en de klanten die er wel zitten lijken geen gevoel te hebben voor Primo’s culinaire hoogstandjes. Ze krijgen nog één kans en halen daarvoor werkelijk alles uit de kast.
Eat Man Drink Woman (1994, Taiwan) / Tortilla Soup (2001, Verenigde Staten)
Eat Drink Man Woman heeft in ons land nimmer een groot publiek heeft bereikt, maar dat geldt ook voor de Amerikaanse remake uit 2001, getiteld Tortilla Soup. Maar deze kleine, romantische film uit Taiwan is een feest voor het oog, het hart en de maag. Het gaat over chef-kok Chu die in zijn eentje drie dochters heeft opgevoed die ook nog alledrie thuis wonen. Eten speelt een grote rol in het leven van het gezin. En dat zullen we als kijker weten ook. Het koken wordt met zoveel kleur en stijl in beeld gebracht, dat je het eten bijna echt kunt ruiken. Zelfs de meest venijnige azijnzeiker krijgt na Eat Drink Man Woman zin om een kookcursus te gaan volgen.
Como Aqua Para Chocolate (1992, Mexico)
Como Aqua Para Chocolate. Alleen die titel al doet de smaakpapillen activeren. Deze Mexicaanse verfilming van het gelijknamige boek van Laura Esquivel – Nederlandse titel: Rode rozen en tortilla’s – is zoals een film over eten eigenlijk moet zijn: vol karakter, passie en toewijding en met een vleugje erotiek. Tita groeit op in een familie waarin het niet gebruikelijk is dat de jongste dochter trouwt. Die moet namelijk voor haar moeder zorgen. Zo ziet de mooie Mexicaanse Pedro, de liefde van haar leven, trouwen met haar oudere zus Rosaura. Tita stopt vervolgens al haar emoties in de gerechten die ze klaarmaakt, met wonderlijke gevolgen...
Babette’s Feast (1987, Denemarken)
Dat zelfs saaie, chagrijnige lieden kunnen opbloeien als hen tongstrelende gerechten wordt voorgezet, wordt prachtig geïllustreerd in de Deense Oscarwinnende film Babette’s Feast. Babette is een jonge vrouw die uit het negentiende eeuwse Frankrijk naar Denemarken vlucht. Daar wordt zij dienstmeisje en kok in het huishouden van twee verstokte vrijgezelle zusters. Als zich na de jaren de kans voordoet om een nieuw leven op te bouwen, besluit Babette een grandioos feestmaal voor de dorpsbewoners klaar te maken.
Een kritische blik
Films maken de werkelijkheid vaak mooier, maar soms ook grauwer, zo niet ranziger. Ook eten kan af en toe erg onsmakelijk in beeld worden gebracht. Een avondje gourmetten wordt toch heel anders als je Hannibal Lecter hebt zien kokkerellen in Hannibal (2001) en je gaat toch anders kijken naar oma’s appeltaart als je American Pie (1999) hebt gezien. Om nog maar te zwijgen van Monty Pyhtons The Meaning of Life (1983) en het vreetfestijn in La grande bouffe (1973). Maar dat is allemaal fictie. Ook documentairemakers weten ons fijntjes op de gevoeligheden van eten te wijzen, zoals Super Size Me (2004), We Feed the World (2005) en Unser täglich Brot (2005) aantonen. Eet smakelijk!